به گزارش نویدصنعت‌نیوز؛ عاطفه علیان؛ «ناترازی انرژی». واژه‌ای کوتاه، فنی، بی‌احساس و بی‌زبان. وقتی آن را می‌شنویم، شاید یاد یک نمودار، یک جدول درصدی یا یک گزارش آماری بیفتیم؛ اما واقعیت صنعت فولاد ایران، جایی که خطوط تولید خاموش می‌شوند، کارکنان با فشار و شیفت‌های طولانی دست و پنجه نرم می‌کنند و سرمایه‌های کشور از بین می‌رود، فراتر از هر جدول و عدد است.

این واژه، بحران را به یک اصطلاح فنی کاهش می‌دهد، در حالی که محدودیت‌های برق و گاز هر سال میلیاردها دلار تولید را به باد می‌دهند. تنها در چهار سال اخیر، ۱۴ میلیارد دلار ارزش تولید از دست رفته؛ عددی که در دفترهای آماری شاید فقط یک ردیف باشد، اما در کارخانه‌ها قصه‌ی تعطیلی خطوط، افزایش فشار بر کارگران و فرسایش سرمایه‌های انسانی را روایت می‌کند.

فولادسازان تنها ۷ درصد از برق کشور را مصرف می‌کنند، اما بیش از ۶۰ درصد محدودیت‌ها را متحمل می‌شوند. «ناترازی انرژی» نمی‌گوید چرا صنعتی که چنین سهم کوچکی دارد، این حجم از فشار را تحمل می‌کند. اینجا دیگر ناترازی فنی نیست؛ این یک بی‌عدالتی سیستماتیک و خردکننده است که سرمایه و انگیزه تولید را هدف قرار داده است.

هزینه‌های واقعی برق و گاز، فراتر از نرخ‌های رسمی است. برق و گاز برای فولادسازان، حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد گران‌تر از نرخ مصوب تمام می‌شود، در حالی که قیمت فولاد تنها ۵۱۱ درصد افزایش یافته است. واژه «ناترازی» در اینجا سکوت می‌کند و شکاف میان هزینه واقعی و قیمت فروش را پنهان می‌کند. این شکاف همان جایی است که بهره‌وری نابود می‌شود و تولید زمین‌گیر می‌شود.

تحریم‌ها و کاهش تولید هم به این درد افزوده‌اند: هر تن فولاد با ۱۰۰ دلار زیان خالص روبه‌روست. نیروی انسانی بیش از ۱۰ برابر استاندارد جهانی تحت فشار است. خطوط تولید، به جای آنکه نشانه رشد و توسعه باشند، هر روز گرفتار محدودیت‌های انرژی و فشار عملیاتی می‌شوند. و «ناترازی انرژی» تنها یک برچسب خشک است؛ برچسبی که هیچ دردی را روایت نمی‌کند و هیچ بحرانی را نمایان نمی‌سازد.

این واژه، بحران را کوچک و فنی جلوه می‌دهد، اما واقعیت چیزی جز فاجعه عملیاتی، زیان اقتصادی و فرسایش سرمایه انسانی نیست. هیچ آماری نمی‌تواند فشار ناشی از خاموشی ناگهانی کوره‌ها، ازدحام خطوط تولید و تحمل هزینه‌های انرژی بیش از حد رسمی را منتقل کند؛ تنها یک روایت واقعی، زنده و ملموس می‌تواند این حقیقت را بازگو کند.

برای این صنعت، «ناترازی» نه تنها روایتگر بحران نیست، بلکه قربانی واقعی را پنهان می‌کند؛ قربانیانی که همان خطوط تولید، همان مهندسان و کارگران و همان سرمایه‌های کشور هستند. به همین دلیل است که باید واژه‌هایی قدرتمندتر و دقیق‌تر جایگزین شود: «فاجعه انرژی»، «بحران خاموشی»، «اختلال کشنده در تولید»، «تعطیلی اجباری» و حتی «مرگ خاموش صنعت»؛ واژه‌هایی که بتوانند عمق بحران، شدت آسیب و شدت درد واقعی فولادسازان ایران را منتقل کنند.

«ناترازی انرژی» واژه‌ای است که روی کاغذ مرتب و منطقی به نظر می‌رسد، اما در کارخانه، در دل دود و آتش و صدای کوره‌های خاموش، هیچ چیز نمی‌گوید و هیچ چیزی را روایت نمی‌کند. این واژه باید به صلابه کشیده شود، تا همه بفهمند صنعت فولاد ایران نه با یک مشکل فنی ساده، بلکه با بحرانی سیستماتیک، خردکننده و ناعادلانه روبه‌روست.