بازار گرم سرطان در هوای آلوده اصفهان؛ از فروش امید تا پاسکاری پزشکی در اصفهان

مرگ نه با صدا، که با صف آغاز می‌شود. صف نسخه، صف دارو، صف نوبت… و صفی از درمان‌هایی که گاه بیشتر از آنکه جان را نجات دهند، جیب را خالی می‌کنند؛ این شهر که تنها ۶ درصد جمعیت کشور را دارد، حالا میزبان هشت درصد از سرطان‌های ایران است. پشت آمار اما قصه‌ای‌ است از بازیگران خاموش: آلودگی، بی‌تدبیری، و تجارتی پنهان با درد بیماران.

به گزارش نویدصنعت نیوز_ در دل روند درمان بیماران سرطانی، چیزی بیش از علم پزشکی جریان دارد: نظامی از ارجاع‌های بی‌پایان، نوبت‌های طولانی، و پزشکانی که در قالب «تیم» کار می‌کنند — اما نه لزوماً برای نجات جان.
مراجعه‌کننده، پس از گرفتن اولین جواب پاتولوژی، وارد چرخه‌ای می‌شود که در آن هر قدم، قبضی در پی دارد:
آزمایشگاه خاص، تصویربرداری خاص‌تر، داروخانه‌ای که بدون نسخه‌ پزشک «معروف» دارو نمی‌دهد و مطب‌هایی که فقط «مشاوره‌ی تخصصی» می‌فروشند، نه راهکار قطعی.
این‌جا، امید تبدیل به محصولی تجاری شده که هر بار با وعده‌ای تازه، دوباره فروخته می‌شود؛ پاس‌کاری بیمار، چرخه‌ای پرسود
در بسیاری از پرونده‌ها، دیده می‌شود که بیماران میان پزشکان مختلف پاس‌کاری می‌شوند — از یک متخصص به متخصص دیگر، از یک کلینیک به مرکز تصویربرداری، و بازگشت به مطب.
این روند اغلب با عبارت‌های آشنایی همراه است:
«باید نظر فلانی هم گرفته بشه.»
«این دارو رو فقط اون داروخونه داره.»
«ما همه تلاشمونو می‌کنیم، ولی لازمه یه مشاوره‌ی دیگه هم انجام بشه.»

نتیجه؟
هزینه‌هایی که مدام بیشتر می‌شوند و برنامه درمانی که در برخی موارد، نه بر اساس اثربخشی، بلکه بر اساس توان پرداخت خانواده بیمار تنظیم می‌شود.

آمار رسمی، سکوت غیررسمی

به‌تازگی حمید گله‌داری، معاون بهداشت دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اعلام کرده است: اصفهان فقط ۶ درصد جمعیت کشور را دارد، اما میزبان ۸ درصد کل موارد سرطان ایران است؛ علت اصلی، آلودگی هوای ماندگار این شهر است که از سوی سازمان جهانی تحقیقات سرطان (IARC) به عنوان عامل قطعی سرطان‌زا شناخته شده است.
با این‌حال، علی رغم هشدارهای مستند، تاکنون اقدام عملی مؤثری برای کاهش آلودگی هوای صنعتی انجام نشده — و صنایع بزرگ، تحت فشارهای بیرونی، از پیگیری قضایی و نظارتی در امان مانده‌اند.

سهم مردم اصفهان از رنج و مالیات

در سه‌ماهه‌ی اول امسال، بیش از ۱۲۵ میلیارد تومان مالیات حوزه سلامت از اصفهان به تهران منتقل شده اما سهم این استان از بودجه و تجهیزات، نزدیک به صفر بوده است.
در چنین شرایطی، بیماران نه‌تنها باید با سرطان بجنگند، بلکه هزینه‌ی نابرابری‌های ساختاری و بی‌عدالتی درمان را هم از جیب بپردازند.

درمانگران واقعی یا بازاریابان پوشیده است؟!
تبدیل بخشی از پزشکان به مهره‌هایی در زنجیره‌ی اقتصادی درمان، سؤالات جدی ایجاد می‌کند:
آیا همه‌ این درمان‌ها ضروری‌اند؟
آیا برخی از بیماران صرفاً برای حفظ درآمد مراکز درمانی در مسیرهای طولانی انداخته می‌شوند؟
و مهم‌تر از همه: چه زمانی نهادهای نظارتی این چرخه را بررسی خواهند کرد؟
مرگ خاموش، اما قابل پیشگیری است
اگرچه روند برخی سرطان‌ها، غیرقابل بازگشت است، اما روند فساد سیستماتیک در درمان قابل توقف است — مشروط بر آن‌که شجاعتی برای شفاف‌سازی وجود داشته باشد.
مردم اصفهان، میان دود کارخانه‌ها و قبض‌های درمانی، حق دارند نفس بکشند.
حق دارند بدانند آیا هزینه‌ای که می‌پردازند، برای زنده ماندن است، یا برای ادامه‌ی چرخش یک تجارت پررونق به نام «امید».