به گزارش نویدصنعت‌نیوز به نقل از اندیشکده چتهام هاوس که استفاده گسترده و بدون نظارت از فناوری تشخیص چهره در فضاهای عمومی برای نظارت پلیس در آمریکای لاتین را مورد بررسی قرار داده و به نقض حقوق بشر، حریم خصوصی و دادرسی عادلانه در این منطقه اشاره کرده است.
این گزارش توصیه‌هایی برای تنظیم و انطباق این فناوری با اصول حقوق بشر ارائه می‌دهد.

فناوری تشخیص چهره یکی از فناوری‌های بیومتریک است که با استفاده از الگوریتم‌های هوش مصنوعی، قادر است چهره افراد را در تصاویر یا ویدیوها شناسایی و با پایگاه داده‌های موجود مقایسه کند. این فناوری می‌تواند برای اهداف مختلفی مانند امنیت، تأیید هویت، تبلیغات، تحلیل رفتاری و غیره مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، استفاده از این فناوری در فضاهای عمومی برای نظارت پلیس، مسائلی را در زمینه حقوق بشر، حریم خصوصی و دادرسی عادلانه به وجود می‌آورد که نیازمند توجه و تنظیم است.

این گزارش وضعیت استفاده از فناوری تشخیص چهره در آمریکای لاتین را مورد بررسی قرار داده و به چالش‌ها و راهکارهای مربوط به تنظیم این فناوری با توجه به اصول حقوق بشر پرداخته است. نویسنده گزارش، کارولینا کائیرو، یک همکار آکادمی در برنامه آمریکا و آمریکاهای خانه چتهام است که در زمینه حقوق بشر، امنیت و فناوری تحقیق می‌کند.

گزارش با بررسی دو مطالعه موردی از استفاده از فناوری تشخیص چهره در دو شهر بزرگ آمریکای لاتین، یعنی بوئنوس آیرس در آرژانتین و سائوپائولو در برزیل، شروع می‌شود. این دو شهر از جمله اولین شهرهایی هستند که این فناوری را برای نظارت پلیس در فضاهای عمومی به کار گرفته‌اند. بوئنوس آیرس از سال 2019 تا 2022 سیستم تشخیص چهره را در یکی از مراکز حمل و نقل عمومی شهر، یعنی مترو، استقرار داده است. این سیستم قادر است چهره مسافران را با پایگاه داده‌ای از 47 هزار متهم مطلوب مقایسه کند و در صورت تطابق، اطلاعات آن‌ها را به پلیس ارسال کند. سائوپائولو نیز در سال 2020 یک آزمایش 30 روزه از استفاده از فناوری تشخیص چهره در 12 ایستگاه مترو انجام داده است. این آزمایش به همکاری یک شرکت خصوصی صورت گرفته است که قرار است چهره مسافران را با پایگاه داده‌ای از 40 میلیون متهم مطلوب مقایسه کند.

گزارش نشان می‌دهد که استفاده از فناوری تشخیص چهره در این دو شهر با مشکلات و نقص‌های زیادی همراه بوده است. از جمله این مشکلات می‌توان به عدم شفافیت در تهیه و اجرای این سیستم‌ها، عدم وجود ضمانت‌های قانونی و اخلاقی برای حفاظت از حقوق بشر، عدم دقت و اطمینان از کارایی این فناوری، عدم انطباق با اصول دادرسی عادلانه و احتمال تبعیض و سوءاستفاده از این فناوری علیه گروه‌های آسیب‌پذیر اشاره کرد. گزارش همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که استفاده از فناوری تشخیص چهره در فضاهای عمومی برای نظارت پلیس، باید بر اساس ارزیابی‌های مبتنی بر شواهد و نیازهای واقعی صورت گیرد، نه بر اساس انگیزه‌های سیاسی و تبلیغاتی.

گزارش با ارائه توصیه‌هایی برای تنظیم و انطباق استفاده از فناوری تشخیص چهره با اصول حقوق بشر به پایان می‌رسد. از جمله این توصیه‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

– تعریف و اجرای چارچوب‌های قانونی و اخلاقی برای استفاده از فناوری تشخیص چهره در فضاهای عمومی برای نظارت پلیس، که با اصول حقوق بشر سازگار باشد.
– افزایش شفافیت و مشارکت عمومی در تصمیم‌گیری درباره استفاده از فناوری تشخیص چهره و ارائه اطلاعات کافی و قابل فهم درباره هدف، منبع، روش و پیامدهای این فناوری به شهروندان.
– ارزیابی دقت و کارایی فناوری تشخیص چهره و رفع نواقص و خطاهای آن، به ویژه در مورد تشخیص چهره افراد از گروه‌های مختلف جنسیتی، قومی، رنگی و سنی.
– ایجاد مکانیزم‌های پاسخگویی و رسیدگی به شکایات و اعتراضات شهروندان در مورد استفاده نادرست یا سوءاستفاده از فناوری تشخیص چهره توسط پلیس یا دیگر نهادهای نظارتی.
– تعیین محدوده‌های قانونی و اخلاقی برای استفاده از فناوری تشخیص چهره در فضاهای عمومی، مانند موارد مجاز، مدت زمان، مکان، شرایط و معیارهای استفاده از این فناوری و همچنین حفظ، انتقال و حذف داده‌های چهره افراد.
– احترام به حقوق بنیادین بشر، مانند حریم خصوصی، آزادی بیان، آزادی تجمع و اعتراض مسالمت‌آمیز، عدم تبعیض و دادرسی عادلانه در استفاده از فناوری تشخیص چهره و اجرای اصل برائت متهمان.