به گزارش نویدصنعت نیوز؛ لیلا جرکانی

تهران هنوز در شوک بود.

شهر بیدار بود، اما انگار هیچ‌کس نمی‌توانست بپذیرد آنچه رخ داده، حقیقت دارد. از نخستین ساعات بامداد، خیابان‌ها آرام‌آرام به رودخانه‌ای از انسان تبدیل شدند؛ رودخانه‌ای که از گوشه‌وکنار کشور به سمت قلب مراسم جاری شده بود.

در میان این جمعیت، من هم به همراه گروهی از دانشجویان دانشگاه خوراسگان نیز آمده بودم؛ نه صرفاً برای حضور در یک مراسم رسمی، بلکه برای وداع با رهبری که او را بخشی از حافظه نسل خود می‌دانستم.

بعضی آرام گریه می‌کردند.

بعضی سکوت کرده بودند.

و بعضی هنوز در مرحله ناباوری مانده بودند.

فاطمه، دانشجوی ترم ششم حقوق دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان اصفهان، چند دقیقه طول می‌کشد تا بتواند درباره حسش حرف بزند.

نگاهش میان جمعیت گم می‌شود و بعد آرام می‌گوید:

«از وقتی خبر را شنیدم، مدام یک سؤال توی ذهنم تکرار می‌شد؛ مگر می‌شود؟ مگر واقعاً ممکن است؟ هنوز هم انگار بخشی از وجودم قبول نکرده.»

می‌گوید ظهر روز مراسم، وقتی به محل وداع رسیده، فقط نگاه می‌کرده است:

«انگار همه چیز در مه بود. آدم‌ها را می‌دیدم، اشک‌ها را می‌دیدم، اما ذهنم نمی‌توانست این اتفاق را هضم کند.»

چند متر آن‌طرف‌تر، زینب، دانشجوی مهندسی مکانیک، روایت مشابهی دارد.

او می‌گوید:

«اولین واکنشم گریه بود. نه فقط به خاطر علاقه سیاسی یا مذهبی؛ بیشتر از این جهت که احساس کردم به غرور ملی ما ضربه خورده است.»

برای او، این اتفاق فقط فقدان یک رهبر نیست؛ زخمی است که بر حافظه جمعی یک ملت نشسته است.

اینها همان نسل زدی هستند که با سخنرانی‌های رهبر معظم بزرگ شدند.

چیزی که برایم جالب بود، در میان دانشجویان، هرکس از زاویه‌ای متفاوت درباره ویژگی‌های رهبر شهید سخن می‌گوید.

فاطمه بیش از هر چیز از تسلط رهبر شهید بر تاریخ و سیاست جهان یاد می‌کند:

«برای من همیشه جالب بود که وقتی با ملت‌های مختلف صحبت می‌کرد، از تاریخ و فرهنگ خودشان مثال می‌زد. احساس می‌کردی مخاطبش را می‌شناسد.»

محدثه، دانشجوی علوم سیاسی، از صبر سخن می‌گوید:

«در دنیایی که همه دنبال واکنش فوری هستند، او به ما یاد داد بعضی نبردها را باید با صبر پیش برد.»

زهرا، دانشجوی روان‌شناسی، وسط حرف محدثه می‌آید و ویژگی دیگری را برجسته می‌کند:

«ساده‌زیستی.»

می‌گوید:

«برای نسل ما که در شبکه‌های اجتماعی الینه شده ایم و هر روز تصاویر زرق و برق‌دار زندگی سیاستمداران دنیا را می‌بینیم، این سبک زندگی عجیب بود. اینکه کسی در بالاترین جایگاه سیاسی باشد اما زندگی‌اش همچنان ساده بماند.»

و اما برای من، در میان پاسخ‌ها، یک واژه بارها تکرار می‌شود:

دلتنگی.

بغض می‌کنم و از دانشجویان می‌پرسم:

اما دلتنگی برای چه؟

پاسخ‌ها متفاوت‌اند.

یکی می‌گوید برای آرامشی که از سخنانش می‌گرفت.

دیگری برای احساس پدری که حتی از دور، تکیه‌گاه بود.

دانشجویی با صدای مخملی دخترانه می‌گوید:

«هر بار صحبت می‌کرد، احساس می‌کردیم کسی هست که اوضاع را می‌فهمد و راه را می‌بیند. شاید بیشتر از هر چیز، دلتنگ همین اطمینان هستم.»

در روزهایی که کشور در سوگ فرو رفته است، پرسش مهم‌تر برای این دانشجویان آینده است.

آینده‌ای که حالا بدون حضور رهبر شهید باید ادامه پیدا کند.

بسیاری از پاسخ‌ها، ناخواسته به آخرین توصیه رهبرشهید گره می‌خورد؛ همان آیه‌ای که به‌عنوان آخرین پیام قرآنی‌اش در ذهن‌ها مانده است:

«قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى»

برای خدا برخیزید؛ دو نفر دو نفر یا یک نفر یک نفر.

شاید به همین دلیل است که اغلب دانشجویان، ادامه راه را نه در شعار، بلکه در عمل تعریف می‌کنند.

فاطمه می‌گوید: «ببینید، وظیفه منِ دانشجو درس خواندن است. اگر قرار است راهی ادامه پیدا کند، باید در علم، پژوهش و ساختن کشور خودش را نشان بدهد.»

دانشجوی دیگری از مسئولیت اجتماعی سخن می‌گوید:

«الان وقت قوی‌تر شدن است، نه ناامید شدن.»

در میان جمع این دانشجویان و در میان گفت‌وگوها، امید  حضوری پررنگ دارد.

البته نه امیدی ساده‌لوحانه.

نه امیدی بدون هزینه.

بلکه امیدی که از دل تجربه‌های تاریخی بیرون آمده است.

یکی از دانشجویان رو به من می‌کند و می‌گوید:

«همیشه برایم سؤال بود مردم بعد از شهادت بهشتی یا بعد از رحلت امام خمینی چگونه ادامه دادند. امروز کمی جواب آن سؤال را فهمیدم.»

دیگری معتقد است:

«وقتی مردم کنار هم می‌ایستند، امید خودش متولد می‌شود.»

در میان جمعیت، پلاکارد مطالبه عدالت به چشم می‌آید.

دانشجویان میان «قصاص» و «انتقام» تفاوت قائل‌اند.

از نگاه آنان، قصاص یعنی پاسخگو شدن عاملان یک جنایت.

اما انتقام، معنایی فراتر دارد.

برای بسیاری از این دانشجویان، انتقام واقعی آن است که راه متوقف نشود.

که پرچم بر زمین نماند.

که آرمان‌ها فراموش نشوند.

و این همان برداشتی است که بارها در گفت‌وگوهایشان تکرار می‌شود.

وقتی صحبت به الگوی تاریخی می‌رسد، تقریباً همه پاسخ‌ها به یک نقطه ختم می‌شود:

عاشورا.

فاطمه معتقد است: «امام حسین(ع) زمانی قیام کرد که احساس کرد حقیقت در حال فراموش شدن است. هرکس در زمان خودش برای حفظ حقیقت بایستد، به همان مسیر نزدیک شده است.»

دانشجوی دیگری می‌گوید:

«مهم این نیست که نام‌ها چه هستند. مهم این است که هرکس در کدام سمت تاریخ ایستاده است.»

اما آخرین سؤالم از آنها ساده بود؛ اما پاسخ دادنش از همه سخت‌تر.

اگر امروز رهبر شهید صدای شما را می‌شنید، چه می‌گفتید؟

چند ثانیه سکوت.

چند نگاه خیره.

و بعد پاسخ‌هایی کوتاه.

«شرمنده‌ایم اگر قدر شما را ندانستیم.»

«دعا کنید بتوانیم ادامه بدهیم.»

«هنوز هم به ما امید بدهید.»

«مثل همیشه راه را نشانمان بدهید.»

و یکی از دانشجویان، پس از مکثی طولانی، فقط یک جمله گفت:

«آقا… دلمان برایتان تنگ شده است.»

مراسم رو به پایان بود. باید برمی‌گشتیم اصفهان.

جمعیت آرام‌آرام پراکنده می‌شد.

اما چیزی در فضا باقی مانده بود؛ چیزی فراتر از اندوه.

شاید همان رازی که شهید آوینی سال‌ها پیش از آن سخن گفته بود:

«در عالم رازی است که جز به بهای خون فاش نمی‌شود.»

دانشجویان دانشگاه اصفهان در روزهای چهاردهم و پانزدهم تیرماه، تنها برای بدرقه یک رهبر نیامده بودند.

آن‌ها آمده بودند تا در میانه اندوه، عهدی تازه ببندند.

عهدی که در هیاهوی جمعیت، در اشک‌های فروخورده، در سکوت‌های طولانی و در زمزمه آخرین توصیه رهبر شهید تکرار می‌شد:

«أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى…»

و شاید تمام روایت این دو روز را بتوان در یک جمله خلاصه کرد:

همه برای وداع آمده بودند؛ اما با مسئولیتی بزرگ‌تر بازگشتند به شهرهایشان.