در جنگ چهل‌روزه، وقتی سوخت از یک کالای عادی به یک دارایی استراتژیک تبدیل شد، کسانی که آن را جابه‌جا می‌کردند دیگر راننده نبودند؛ آن‌ها تبدیل شدند به خط حیاتی اقتصاد. اما هیچ‌کس اسمشان را نپرسید، حتی وقتی شهر برای چند ساعت نفسش بند می‌آمد و فقط به خاطر رسیدن یک تانکر، دوباره شروع به کار می‌کرد.

به گزارش نویدصنعت نیوز- او راننده تانکر سوخت بود؛ یکی از همان آدم‌هایی که در روزهای عادی، فقط یک کامیون بزرگ در جاده‌ها هستند و کسی حتی نگاهشان نمی‌کند. اما در روزهای جنگ، همان کامیون تبدیل شد به چیزی بین «کالای نظامی» و «خط نجات شهری». اولین روزها هنوز همه‌چیز عادی به نظر می‌رسید. صف‌ها طولانی‌تر شده بود، ولی سوخت بود. بعد ناگهان، مسیرها محدود شد. بعضی جاده‌ها ناامن اعلام شدند، بعضی مسیرها بسته، و بعضی ایستگاه‌ها سهمیه‌ای. از آن لحظه به بعد، کار او دیگر رانندگی نبود؛ مدیریت ریسک برای بقا بود. او می‌گفت: «قبلاً مقصد مهم بود، الان زنده رسیدن مهمه.» مسیرها را شب‌ها انتخاب می‌کردند، نه به خاطر ترافیک، بلکه به خاطر اینکه کمتر دیده شوند. هر توقف می‌توانست یک تأخیر ساده نباشد؛ می‌توانست کل شبکه توزیع یک شهر را از کار بیندازد. اما چیزی که بیرون دیده نمی‌شد، فشار واقعی پشت این شغل بود. هر تانکر فقط سوخت حمل نمی‌کرد؛ برق شهر، حرکت بیمارستان‌ها، فعالیت نانوایی‌ها، و حتی حمل‌ونقل دارو به آن وابسته بود. یک تأخیر چند ساعته در تحویل، در ظاهر هیچ بود، اما در عمل می‌توانست یک منطقه را فلج کند. در میانه جنگ، او و همکارانش با یک واقعیت سخت روبه‌رو شدند: مسیرها دیگر قابل پیش‌بینی نبودند. گاهی باید برمی‌گشتند، گاهی منتظر مجوز می‌ماندند، و گاهی بدون اطمینان از مقصد، حرکت می‌کردند. هیچ دستورالعمل دقیقی وجود نداشت. فقط تجربه و حدس. خطر فقط بیرونی نبود. فرسودگی سیستم هم خودش یک تهدید بود. تانکرها باید بدون قطعه یدکی کار می‌کردند، تعمیرات سریع و موقت، و فشار دائمی برای تحویل به‌موقع. توقف یعنی کمبود، و کمبود یعنی صف، و صف یعنی بحران اجتماعی. اما شاید سنگین‌ترین بخش ماجرا، دیده نشدن بود. در اخبار، هیچ‌کس درباره راننده‌ای حرف نمی‌زد که سوخت یک بیمارستان را رسانده. هیچ گزارشی نبود از کسی که در نیمه‌شب، با یک مسیر بسته مواجه شده و دور زده تا شهر در تاریکی نماند. او بعدها گفت: «ما وسط جنگ نبودیم، ما زیر جنگ بودیم. همه روش راه می‌رفتن، ما داشتیم نگهش می‌داشتیم که نریزه.» — در پایان جنگ چهل‌روزه، وقتی آمارها و تحلیل‌ها منتشر شدند، اسامی زیادی دیده شد؛ اما شبکه‌ای که واقعاً کشور را سرپا نگه داشته بود، هنوز بی‌نام ماند: راننده‌هایی که هر روز تصمیم می‌گرفتند حرکت کنند یا نه، و با همان تصمیم ساده، جلوی توقف کامل یک اقتصاد را می‌گرفتند.