یادداشت: وحید فتح‌الله‌زاده –مدیر واحد طراحی و مهندسی فناپ زیرساخت

جداسازی مستقیم کربن (CO2) از هوا که به Direct Air Capture (DAC) شناخته شده است، یکی از راهکارهای بسیار موثر برای دستیابی به اهداف توافق پاریس یعنی محدود کردن افزایش میانگین دمای جهانی به کمتر از ۲ درجه سانتی گراد بشمار می‌آید. شاید بتوان گفت این فناوری یک ابزار بسیار ضروری برای کاهش تغییرات آب و هوایی کره زمین است.

در این روش، دی‌اکسید کربن ‌بطور مستقیم و از طریق تماس مواد شیمیایی با هوای محیط جذب مواد و حذف می‌شود و در ادامه این مواد شیمیایی پس از فرایند جذب، مجددا بازیافت می‏شوند، ماده شیمیایی می‌تواند یک حلال قلیایی آبی مانند هیدروکسید سدیم باشد.

باید توجه داشت که انرژی مورد نیاز برای استخراج کربن در این فرایند، حدود ۲۵۰ کیلووات ساعت در جذب هر تن CO2 است که عدد قابل توجهی است بنابراین برای تامین برق مورد نیاز لازم است از انرژی‎های تجدید‌پذیر استفاده ‏شود. البته بهره‌گیری از نیروگاه‌های هسته‏ای کوچک نیز مطرح شده است. باید توجه داشت برای افزایش کارایی این سیستم، تجهیزات مربوطه، مستقیما در مسیر عبور باد نصب می‏شوند.

با توجه به الزام کربن صفر تا سال 2050 برای همه کشورها، از همین‌رو بسیاری از آنها با تدوین قوانین جدید، حمایت‏ها و مشوق‏های مالی، از هر روشی که این امر را محقق کند یا تسریع ببخشد، پشتیبانی می‏کنند و این روش یکی از فناوری‌های جذاب برای کشورهای پیشرفته و درحال توسعه است.

البته محققان هشدار داده‌اند که استفاده از روش‎های نوآورانه حذف کربن مانند DAC نباید بهانه‎ای برای آلوده‌کنندگان اصلی محیط زیست باشد و خواستار آن هستند که هر دو روش بصورت موازی پیگیری شود.

تاکنون 50 کشور بطور رسمی از این روش استقبال کرده‌اند و نصب سیستم‎های مذکور در سایت‎های منتخب در مناطق مختلف دنیا در حال انجام است و گسترش آن بشدت از سمت طرفداران محیط زیست و با جذب سرمایه‏گذاری‎های کلان، در حال پیگیری است. در حال حاضر هاب‎های اصلی این سیستم در کشورهای آمریکا، نروژ، ایسلند، کنیا و امارات قرار دارند که در دو سایت اخیر در مرحله نهایی است.